"Tanbi" verwijst naar een geest van je volledig overgeven aan schoonheid zelf, het nastreven van schoonheid met een vastberaden toewijding. De titel *Tanbiroku* draagt de wens in zich dat dit boek niet iets is dat in één moment wordt geconsumeerd, maar "een fotoboek dat bedoeld is om van te genieten", een boek waarin nieuwe ontdekkingen naar voren komen naarmate je het vaker bekijkt. Het boek speelt zich af in een herenhuis in westerse stijl in Honmoku, Yokohama, en volgt Maki Shinkai terwijl ze een betoverende sfeer onthult in vijf verschillende ruimtes, waarbij ze haar opvallende G-cup-figuur en scherp gedefinieerde taille laat zien, gevormd door haar dagelijkse training. Een gecoördineerde outfit die een strakke rok combineert met jarretelgordels brengt “een andere kant van haar” naar voren, terwijl in de uitkleedscène die ze zelf vol zelfvertrouwen aanbeveelt, omdat ze zegt dat ze er “mooi uitziet”, haar sensuele decolleté stilletjes, maar onmiskenbaar, de blik van de kijker vangt. Het is een boek waarin de expressieve kracht die uniek is voor een voormalig idool naadloos samengaat met de sfeer van een oud westers herenhuis.

Maki verschijnt in alleen haar slipje. Ze trekt een jurk aan. Ze trekt een zwarte panty aan en laat je helpen met het dichtritsen van de rits aan de achterkant. Haar sleutelbeenderen zijn prachtig, en de jurk omlijst haar witte decolleté. Geen bandjes, geen beha nodig – ze laat ze op de grond liggen en leidt je de nacht in.

Haar witte huid versmelt met het spierwitte bed. Maki glijdt gracieus over de lakens. Haar ronde heupen glijden over de lakens en wanneer ze haar heupen lichtjes optilt, komt haar volle boezem tevoorschijn vanuit de hoek van de helling. Haar ontspannen blik, alsof ze langzaam het verstrijken van de tijd volgt, is opvallend.

Aan de andere kant van de tafel zit ze tegenover het schaakbord. Is ze iets van plan? Plotseling strooit ze de schaakstukken over de vloer, klimt ze op de tafel en trekt ze haar topje uit. Haar rijpe lichaam ligt bloot voor je ogen, terwijl de schaakstukken over haar witte huid blijven glijden.

Maki, de secretaresse in zwarte kousen. Haar volle dijen worden in bedwang gehouden door een jarretelgordel, en ze kruist haar benen in een onfatsoenlijke minirok die een glimp van haar billen laat zien. Onder haar blouse draagt ze een beha die te klein is om haar borsten volledig te verbergen. Als je zo'n secretaresse zou hebben, zou je, hoe moeilijk de eisen ook zijn die aan je worden gesteld, elke reden om je te verzetten verliezen.

De geur van rode wijn verspreidt zich in de stilte van het herenhuis in westerse stijl. Op de bank maakt Maki één voor één de knoopjes los van haar jurk, die tot aan de hals dichtgeknoopt is, en onthult zo haar donkergroene ondergoed. Ze brengt haar lippen dicht bij het glas. Het vurige karmozijnrood van de wijn en het rustgevende groen van haar beha — een dialoog van complementaire kleuren weerklinkt op haar lichaam.

Beelden achter de schermen. Alleen de verborgen lens kent haar meest onbewaakte momenten. In tegenstelling tot de blik die ze naar de camera voor haar richt, haar ontspannen lippen, haar verkreukelde kraag. Maki's rauwe charme, ontdaan van alle schijn, wordt stilletjes vastgelegd zonder dat ze het merkt. Hier bestaat een andere kant van haar die je niet in de hoofdfilm zult vinden.

Ayano in zwart ondergoed en jarretelgordel. Ze staat bovenaan de trap en kijkt koel op je neer, waardoor je sprakeloos bent. Een silhouet dat opgaat in de duisternis van de nacht, haar wulpse figuur die telkens tevoorschijn komt als de kaarsvlam flikkert. Deze kant van haar kende je nog niet. Je slikt hard.

Zonlicht vult de badkamer met uitzicht op zee. De douchestraal verandert in talloze lichtdeeltjes die Ayano omhullen, en zij staat rustig in die gloed. De cameralens legt van dichtbij, moment voor moment, nauwkeurig de contouren en rondingen van haar met water bedekte huid vast.

In de gang die naar het balkon leidt, trekt Ayano haar spijkerbroek gedeeltelijk naar beneden, waardoor haar parmantige billen met een string zichtbaar worden. Elke keer als ze loopt, stuiteren ze zachtjes alsof ze de zwaartekracht trotseren. Ayano danst als een godin in de late nacht. Het mysterie rondom haar wordt alleen maar groter.

Dit is de making-of van de tweede video. Een andere camera, die onopgemerkt naast de opnames staat, legt stilletjes haar profiel vast. Een schoonheid die onbewaakt voorbijglijdt, anders dan de blik die naar voren is gericht——dit is een ander verhaal over haar dat nooit in de hoofdfilm te zien is.

In de schemering danst Risako, gehuld in een lange mantel, rustig. Er hangt een melancholisch gevoel in de lucht nu de dag ten einde loopt, en er komt een plotselinge drang op om zachtjes tegen iemand aan te kruipen. In de stilte van de invallende duisternis nodigt ze je zachtjes uit: "Het wordt donker, zullen we naar huis gaan?"

Ze verschijnt tussen de cederbomen. Een strakke jurk die haar borsten blootgeeft en haar sleutelbeenderen accentueert, hangt op een verleidelijke manier om haar heen. Risako ligt languit op een omgevallen boomstam en geeft zich over aan het gevlekte zonlicht dat door de takken schijnt. Je bevindt je nu op de grens tussen fantasie en werkelijkheid.

Het ruisen van de beek klinkt aangenaam. Ze draagt een zwempak met een excentriek ontwerp, dat de onderkant van haar borsten onthult. Je ogen kunnen je niet losmaken van haar ronde, witte billen. Ze dompelt zich langzaam onder in de rivier. Gehuld in een mantel van water geeft ze haar lichaam over aan de stroming en wiegt zachtjes heen en weer.

In de 30 minuten durende uitgebreide versie zijn tussen de poses door tal van momenten achter de schermen opgenomen die tijdens de fotoshoot zijn vastgelegd en die niet in de hoofdfilm te zien zijn. De camera volgt haar stilletjes van boven, onder, links en rechts – vanuit verschillende hoeken – en onthult zo het ware gezicht van Risako, vol glimlachen. Wanneer je haar in die onbewaakte momenten een glimp opvangt, voelt ze dichterbij en schattiger aan dan normaal.

Risako, gekleed in een minirok en een buikbloot outfit, daalt de stenen trap af en komt bij de beek. Er is niemand anders in de buurt. "Nou, ben ik schattig?" zegt ze met een glimlach terwijl ze haar rok uittrekt en haar voeten in het kabbelende beekje dompelt. Het gevoel van het koude water verspreidt zich zachtjes over haar huid.