Zoals de titel al doet vermoeden, biedt PRIVATE HOUR een speciaal moment dat alleen jij en zij delen, gezien door de lens van de camera. In vijf verschillende settings – waaronder een stijlvol kantoor, een zacht uitnodigende slaapkamer en een zonovergoten dakterras – onthullen de thema’s ‘cool’ en ‘mooi’ een reeks evenwichtige, zelfverzekerde uitdrukkingen die een andere kant van haar laten zien. Hoogtepunten zijn onder meer zwarte lingerie gehuld in licht en schaduw die door de jaloezieën sijpelt, diepgroene kanten lingerie die een onbevangen intimiteit onthult die doet denken aan het moment dat je net wakker wordt, en een witte outfit in leotard-stijl die zij zelf omschrijft als “een frisse en opwindende ontdekking”. Elke foto, vastgelegd als een scène uit een film, trekt de kijker mee in haar privéwereld. Hoewel ze doorgaans achter de zoeker staat, treedt ze in dit fotoboek voor de camera om nieuwe facetten van zichzelf te onthullen.

Rui morst een drankje in het café. Ze wenkt je en kijkt je aan met een anime-achtige stem die niet past bij haar volwassen lichaam, terwijl ze zegt: "Ik heb het gemorst" en "Wat moet ik nu doen?" Zonder weg te kijken brengt ze opzettelijk en langzaam een donut naar haar lippen. Wat ze echt wil eten, ben jij.

Alleen het licht dat door de jaloezieën naar binnen valt, valt in de kamer. Talloze witte lijnen sluiten Rui in een kooi van strepen. Ze draagt niets anders dan ondergoed, een jarretelgordel, kousen en hoge hakken, en neemt een pose aan als een vrouwelijke panter. Haar lichaam richt zich stil op jou.

Rui, in haar ondergoed, zegt met haar schattige anime-stem: "Nee, ik wil niet opstaan". Haar zacht ogende huid glanst terwijl ze zich op het bed wentelt en kronkelt. Haar borsten en billen komen goed tot hun recht. Die dissonantie blijft je emoties beroeren en verdrijft je slaperigheid.

De witte bodysuit sluit naadloos aan op haar contouren, alsof hij versmelt met haar huid. Ze leunt met haar bovenlichaam tegen het koele marmer en tilt langzaam haar onderlichaam op. Je voelt een beklemmend gevoel diep in je borst, een tedere genegenheid, bij het zien van die witte, ronde vruchten die voor je ogen verschijnen.

Rui doet bureauwerk op kantoor. Plotseling glimlacht ze naar je en vraagt: "Waar kijk je naar?" Ze legt haar benen op het bureau en onthult het geheim tussen haar dijen. Haar panty, half uitgetrokken, kleeft aan haar billen en vormt heuvels van vlees. En jij, gekweld door verlangen, gaat weer aan het werk.

Beelden achter de schermen. Alleen de verborgen lens kent haar meest onbewaakte momenten. In tegenstelling tot de blik die ze naar de camera voor haar richt, haar ontspannen lippen, haar verkreukelde kraag. Maki's rauwe charme, ontdaan van alle schijn, wordt stilletjes vastgelegd zonder dat ze het merkt. Hier bestaat een andere kant van haar die je niet in de hoofdfilm zult vinden.

In een samenvatting van iets minder dan 30 minuten krijgen we een kijkje achter de schermen en zien we het echte, onbevangen zelf van Tsumugi tijdens de fotoshoot. De opnames vonden plaats gedurende drie dagen in Atami tijdens de zomer. Het was erg zwaar om midden in de zomer te fotograferen, maar wat een blijvende indruk achterliet, was het beeld van Tsumugi die met de medewerkers praatte, terwijl haar grote borsten zachtjes heen en weer wiegden telkens als ze lachte.