Pojawia się wśród drzew cedrowych. Sukienka o kroju tuby, odsłaniająca jej biust i podkreślająca obojczyki, otacza ją aurą uwodzicielskiego uroku. Risako leży na przewróconym pniu, oddając się plamom słońca prześwitującym przez gałęzie. Znajdujesz się teraz na granicy między fantazją a rzeczywistością.

O zmierzchu Risako, owinięta długim szlafrokiem, tańczy w ciszy. W powietrzu unosi się melancholia związana z końcem dnia, a w sercu rodzi się nagła potrzeba, by delikatnie przytulić się do kogoś bliskiego. W ciszy nadchodzącej ciemności zaprasza cię cicho: „Robi się ciemno, może wrócimy do domu?”.

Jest to film zza kulis, przedstawiający Kurumi Miyajimę w przerwach między ujęciami – chwile, których nie widać w głównym materiale. Druga kamera dyskretnie rejestruje jej swobodne uśmiechy, naturalne gesty oraz spontaniczne miny, które pojawiają się od czasu do czasu. Dzięki bliskości, która sprawia, że czujesz się, jakbyś obserwował ją z tuż obok, jest to materiał, w którym można w pełni rozkoszować się jej naturalnym, nieskażonym urokiem.

Kurumi, obsługująca ladę w sklepie papierniczym, potajemnie zaprasza cię na ukryty balkon. Ubrana w biały kostium kąpielowy w wzory, mruży oczy, czując delikatny powiew wiatru muskający jej policzki – to wyraz twarzy, którego nigdy nie pokazałaby na widoku w sklepie. Kiedy spoglądasz w górę na nią, schodzącą lekko po schodach, nagle przykuwa twoją uwagę jej urocza linia bioder, a twoje serce nie może się powstrzymać od przyspieszenia bicia. Otoczeni atmosferą swobody, delikatnie mija spokojna chwila tylko dla was dwojga.

Kurumi stoi przed płótnem w pracowni plastycznej. Podajesz jej kolejne wskazówki dotyczące pozowania, a ona reaguje szczerze, nawet gdy na jej twarzy pojawia się nieśmiały uśmiech, prezentując wszystko – od wyjątkowych pozycji po urocze gesty, pełne wyrazu. Wkrótce, zgodnie z poleceniem, zdejmuje mundurek, nie mogąc ukryć swojej nieśmiałości, gdy pozostaje w białej bieliźnie. Jej policzki lekko się rumienią, napięcie stopniowo ustępuje, a na twarzy pojawia się delikatny uśmiech. Jej bezbronna, urocza sylwetka sprawia, że nie można oderwać od niej wzroku.

Kurumi stoi w kuchni w okrągłych okularach i stroju domowym odsłaniającym brzuch. Wydaje się, że czerpie przyjemność nawet z samego oczekiwania po nalaniu gorącej wody do kubka z makaronem instant. Dmuchając na gorący makaron, by go ostudzić, zanim włoży go do ust, za każdym razem uśmiecha się z zadowoleniem, co wygląda absolutnie uroczo. Ten bezpretensjonalny fragment codziennego życia w naturalny sposób sprawia, że nawet ty, oglądając to, czujesz się szczęśliwy.

W podkoszulku i szortach Kurumi uśmiecha się niewinnie, otoczona mieniącymi się tęczowymi kolorami bąbelkami mydlanymi. Goniąc pianę tańczącą w powietrzu, podskakuje lekko, a jej pępek wystaje podczas ruchu. Następnie, z powrotem w swoim pokoju, wciąż rozpromieniona po całej tej zabawie, delikatnie zaczyna wycierać swoje ciało na łóżku… Imponująca chwila, w której niewinność krzyżuje się z nagle dojrzałym wyrazem twarzy, mija w ciszy.

Kurumi, ubrana w koszulkę i szorty, oddaje się muzyce płynącej ze słuchawek i radośnie tańczy w salonie. Jakby w rytm narastającej muzyki, jej ciało stopniowo się rozgrzewa, a jej niewinny uśmiech jaśnieje coraz jaśniej. Wkrótce zdejmuje koszulkę i zapada się w sofę, cicho odpoczywając swoje rozgrzane ciało. Ogarnia ją przyjemne zmęczenie, a jej oczy powoli się zamykają…

„A co by było, gdyby Kurumi Miyajima była tuż obok ciebie w codziennym życiu?” Zrodzony z tej prostej idei cyfrowy album fotograficzny pozwala ci zbliżyć się do niej bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Ciepła, przystępna chwila uchwycona w sklepie z artykułami artystycznymi. Nieśmiały uśmiech w pracowni plastycznej. Cicha, beztroska chwila w kuchni. Jej figlarny entuzjazm w ogrodzie o zachodzie słońca. W tych różnych sceneriach obiektyw uchwycił nie Kurumi Miyajimę jako idolkę z sesji gravure, ale Kurumi Miyajimę tak, jakby była częścią Twojego codziennego życia. Jej urzekające oczy i nieodparty uśmiech pozostają tak samo czarujące jak zawsze, a jednak każda przewrócona strona odkrywa przed Tobą nową stronę jej osobowości – od naturalnej, nieprzefiltrowanej atmosfery ulotnej chwili po nieoczekiwanie dojrzałe miny, które sprawiają, że serce bije szybciej. Każde zdjęcie uchwyciło inny aspekt jej uroku, w naturalny sposób wciągając cię coraz głębiej w jej świat. Jak sama Kurumi mówi: „Myślę, że nigdy wcześniej nie byłam tak naturalna podczas sesji zdjęciowej”. Ten album jest pełen swobodnego, autentycznego uroku Kurumi Miyajimy takiej, jaka jest naprawdę. Za każdym razem, gdy ją widzisz, chcesz ją zobaczyć ponownie. To książka, która uchwyciła Kurumi taką, jaka jest dzisiaj, z całym jej nieodpartym magnetyzmem.

Tsumugi spaceruje wąską, budzącą pewną nostalgię uliczką w miasteczku z portem rybackim. Jej długa spódnica faluje na wietrze. Skąpane w słońcu jej piersi w rozmiarze I-cup nabierają życia. Przez uliczkę wieje rześki wiatr niosący zapach morza, sprawiając, że jej włosy delikatnie się powiewają. Słodki, utrzymujący się zapach unosi się w powietrzu i delikatnie muska mnie.

Tsumugi, ubrana w body, leniwie wylegiwa się na łóżku skąpanym w świetle wczesnego popołudnia. Jej gibka sylwetka, wyćwiczona dzięki baletowi, rysuje delikatne krzywizny, nawiązując kontakt wzrokowy z widzem. Jej spojrzenie zbliża się, jakby miała właśnie zdradzić jakąś tajemnicę.

Zachód słońca na molo. Tsumugi siedzi na tetrapodzie w swojej czerwonej sukience na ramiączkach, oddając się morskiej bryzie. Rąbek jej sukienki niespodziewanie się kołysze, odsłaniając i zakrywając jej intymne zakamarki.

Tsumugi, bezbronnie ubrana w zbyt dużą bluzę z kapturem, siedzi w pokoju. Bawicie się figlarnie na łóżku, a twoja twarz nagle zbliża się do niej. Wasze spojrzenia się spotykają, a czas staje w miejscu. Ta niewielka odległość między wami ściska głęboko w piersi.

W gorących źródłach biustonosz bez ramiączek odważnie odsłania jej dekolt, a wzrok naturalnie kieruje się ku krągłościom Tsumugi. Mokre włosy przylegają do jej skóry, a jej wyraz twarzy ma w sobie coś figlarnego i pociągającego. Oto Tsumugi, okrzyknięta „najdoskonalszym ciałem ery Reiwa”.

Delikatne światło przenikało przez zasłony shoji do pokoju urządzonego w stylu japońskim, pozbawionego wszelkich zbędnych elementów. Tsumugi powoli wsunęła palce pod sznurek w pasie i jednym niepewnym ruchem rozpięła tkaninę. W następnej chwili uwolnione krągłości ukazały się w całej okazałości.

W tej scenie Tsumugi ma na sobie strój przypominający uniform sekretarki, emanując przytulnym ciepłem, które wydaje się gotowe spełnić każde twoje życzenie. Czarne bikini podkreśla jej delikatne kształty, a samo patrzenie na nią wystarczy, by stracić opanowanie.