Εμφανίζεται ανάμεσα στα κέδρα. Ένα φόρεμα σε σωληνωτό σχήμα που αποκαλύπτει το στήθος της και τονίζει τα κλείδα της, τυλίγεται με μια γοητευτική αύρα. Η Risako ξαπλώνει πάνω σε ένα πεσμένο κούτσουρο, παραδίνοντας τον εαυτό της στο διάστικτο φως του ήλιου που διαχέεται μέσα από τα κλαδιά. Βρίσκεστε τώρα στο όριο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.

Στο λυκόφως, η Ρισάκο, ντυμένη με ένα μακρύ ρόμπα, χορεύει ήσυχα. Μια μελαγχολία για το τέλος της ημέρας αιωρείται στον αέρα, και μια ξαφνική επιθυμία να κουρνιάσει απαλά κοντά σε κάποιον αναδύεται μέσα της. Στη σιωπή του σκοταδιού που πλησιάζει, σε προσκαλεί απαλά: «Σκοτεινιάζει, να πάμε σπίτι;»

Πρόκειται για ένα βίντεο από τα παρασκήνια που καταγράφει την Kurumi Miyajima ανάμεσα στα γυρίσματα, στιγμές που δεν μπορείτε να δείτε στην κύρια ταινία. Μια δεύτερη κάμερα καταγράφει διακριτικά τα χαλαρά χαμόγελά της, τις ανέμελες χειρονομίες της και τις αυθόρμητες εκφράσεις που δείχνει πού και πού. Με μια αίσθηση εγγύτητας που σας κάνει να νιώθετε σαν να την παρακολουθείτε από δίπλα της, αυτό είναι ένα βίντεο όπου μπορείτε να απολαύσετε πλήρως τη φυσική και ανεπιτήδευτη γοητεία της.

Η Kurumi, που εξυπηρετεί τους πελάτες στο ταμείο ενός καταστήματος χαρτικών, σε παρασύρει κρυφά σε ένα κρυφό μπαλκόνι. Ντυμένη με ένα λευκό μαγιό με μοτίβα, σφίγγει τα μάτια της καθώς ο άνεμος χαϊδεύει απαλά τα μάγουλά της, μια έκφραση που δεν θα έδειχνε ποτέ μπροστά στο κατάστημα. Καθώς την κοιτάζεις να κατεβαίνει αργά τις σκάλες, η υπέροχη γραμμή των γοφών της τραβά ξαφνικά το βλέμμα σου και η καρδιά σου δεν μπορεί παρά να χτυπήσει δυνατά. Τυλιγμένοι σε μια αίσθηση ελευθερίας, μια ήσυχη στιγμή μόνο για τους δυο σας περνάει απαλά.

Η Kurumi στέκεται μπροστά από τον καμβά στην αίθουσα τέχνης. Καθώς της δίνεις τη μία οδηγία για πόζα μετά την άλλη, εκείνη ανταποκρίνεται ειλικρινά, ακόμα και όταν ένα ντροπαλό χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό της, επιδεικνύοντας τα πάντα, από μοναδικές πόζες μέχρι αξιολάτρευτες χειρονομίες, πλούσιες σε έκφραση. Σε λίγο, βγάζει τη στολή της όπως της ζητήθηκε, ανίκανη να κρύψει τη ντροπή της καθώς μένει με τα λευκά εσώρουχά της. Με τα μάγουλά της ελαφρώς κοκκινισμένα, η ένταση σταδιακά χαλαρώνει και ένα απαλό χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό της. Η αβοήθητη, υπέροχη σιλουέτα της σε κάνει να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της.

Φορώντας στρογγυλά γυαλιά και ένα ρούχο για το σπίτι που αφήνει ακάλυπτο το στομάχι, η Kurumi στέκεται στην κουζίνα. Φαίνεται να απολαμβάνει ακόμα και την αναμονή μετά το ρίξιμο του ζεστού νερού σε ένα φλιτζάνι ινστιάντ νουντλς. Φυσώντας τα ζεστά νουντλς για να τα κρυώσει πριν τα γεμίσει στα μάγουλά της, το ικανοποιημένο χαμόγελο που ξεχειλίζει κάθε φορά είναι απολύτως αξιολάτρευτο. Αυτή η ανεπιτήδευτη εικόνα της καθημερινής ζωής κάνει φυσικά ακόμα και εσάς, που την παρακολουθείτε, να νιώθετε ευτυχισμένοι.

Φορώντας ένα αμάνικο μπλουζάκι και σορτσάκι, η Kurumi χαμογελά αθώα καθώς περιβάλλεται από σαπουνόφουσκες που λαμπυρίζουν σαν ουράνιο τόξο. Κυνηγώντας τον αφρό που χορεύει προς τον ουρανό, πηδά ελαφρά, με τον ομφαλό της να ξεπροβάλλει καθώς κινείται. Στη συνέχεια, πίσω στο δωμάτιό της, ακόμα υπό την επήρεια της ευφορίας από όλη αυτή τη διασκέδαση, αρχίζει απαλά να σκουπίζει το σώμα της πάνω στο κρεβάτι… Μια εντυπωσιακή στιγμή, όπου η αθωότητα και μια ξαφνικά ώριμη έκφραση διασταυρώνονται, περνάει αθόρυβα.

Αφεθεί στη μουσική που ακούει από τα ακουστικά της, η Kurumi, φορώντας μπλουζάκι και σορτς, συνεχίζει να χορεύει χαρούμενα στο σαλόνι. Σαν να συμβαδίζει με τον εντεινόμενο ρυθμό, το σώμα της ζεσταίνεται σταδιακά και το αθώο χαμόγελό της λάμπει ακόμα πιο έντονα. Σε λίγο βγάζει το μπλουζάκι της και βυθίζεται στον καναπέ, ξεκουράζοντας ήσυχα το κοκκινισμένο σώμα της. Τυλιγμένη σε μια ευχάριστη κούραση, τα μάτια της κλείνουν σιγά-σιγά…

«Τι θα γινόταν αν η Κουρούμι Μιγιατζίμα ήταν ακριβώς δίπλα σου στην καθημερινότητά σου;» Γεννημένο από αυτή την απλή ιδέα, αυτό το ψηφιακό φωτογραφικό λεύκωμα σε φέρνει πιο κοντά της από ποτέ. Μια ζεστή, προσιτή στιγμή που φανερώνεται σ' ένα κατάστημα με είδη ζωγραφικής. Ένα ντροπαλό χαμόγελο στην αίθουσα τέχνης. Μια ήσυχη, ανεπιτήδευτη στιγμή στην κουζίνα. Ο παιχνιδιάρικος ενθουσιασμός της σ' έναν κήπο την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Μέσα σ' αυτά τα διαφορετικά σκηνικά, αυτό που αποτυπώνει ο φακός δεν είναι η Κουρούμι Μιγιατζίμα το γκραβούρ ίντολ, αλλά η Κουρούμι Μιγιατζίμα σαν να ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Τα σαγηνευτικά της μάτια και το ακαταμάχητο χαμόγελό της παραμένουν το ίδιο γοητευτικά, κι όμως κάθε γύρισμα σελίδας αποκαλύπτει μια νέα της πλευρά — από τη φυσική, ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα μιας φευγαλέας στιγμής μέχρι απροσδόκητα ώριμες εκφράσεις που κάνουν την καρδιά σου να χάνει έναν χτύπο. Κάθε φωτογραφία αποτυπώνει μια διαφορετική όψη της γοητείας της, τραβώντας σε φυσικά όλο και πιο βαθιά στον κόσμο της. Όπως λέει κι η ίδια η Κουρούμι: «Νομίζω πως αυτή είναι η πιο φυσική εκδοχή μου που έχω υπάρξει ποτέ σε φωτογράφιση.» Αυτό το λεύκωμα είναι γεμάτο με τη χαλαρή, αυθεντική γοητεία της Κουρούμι Μιγιατζίμα όπως ακριβώς είναι. Κάθε φορά που τη βλέπεις, θέλεις να τη δεις ξανά. Είναι ένα βιβλίο που αποτυπώνει την Κουρούμι όπως είναι σήμερα, σε όλη της την ακαταμάχητη γοητεία.

Η Τσουμούγκι περπατάει σε ένα στενό δρομάκι που αποπνέει μια νοσταλγική ατμόσφαιρα, σε μια πόλη με ψαρολίμανο. Η μακριά φούστα της κυματίζει στον άνεμο. Λουσμένα στο φως του ήλιου, τα στήθη της, μεγέθους I-cup, ζωντανεύουν. Ένα δροσερό αεράκι που φέρνει τη μυρωδιά της θάλασσας φυσάει, αφήνοντας τα μαλλιά της να κυματίζουν απαλά. Το γλυκό, επίμονο άρωμα φτάνει μέχρι εμένα και με αγγίζει απαλά.

Η Τσουμούγκι, ντυμένη με ένα κορμάκι, ξαπλώνει νωχελικά σε ένα κρεβάτι λουσμένο στο φως του πρώιμου απογεύματος. Η ευλύγιστη σιλουέτα της, που έχει σμιλευτεί από το μπαλέτο, σχηματίζει απαλές καμπύλες καθώς επικοινωνεί με τον θεατή. Το βλέμμα της πλησιάζει, σαν να είναι έτοιμη να μοιραστεί ένα μυστικό.

Ηλιοβασίλεμα στην αποβάθρα. Η Τσουμούγκι κάθεται πάνω σε ένα τετράποδο φορώντας το κόκκινο φόρεμά της, παραδιδόμενη στη θαλασσινή αύρα. Το ποδόγυρο του φορέματός της κυματίζει απροσδόκητα, αποκαλύπτοντας και κρύβοντας κατά διαστήματα το απόλυτο βασίλειό της.

Η Τσουμούγκι, φορώντας αβίαστα το υπερμεγέθη φούτερ της με κουκούλα σε ένα δωμάτιο. Παίζοντας παιχνιδιάρικα στο κρεβάτι, το πρόσωπό σου ξαφνικά πλησιάζει. Τα βλέμματά σας συναντιούνται και ο χρόνος σταματά. Αυτή η μικρή απόσταση μεταξύ σας σφίγγει δυνατά βαθιά μέσα στην καρδιά.

Στις ιαματικές πηγές, ένα στράπλες σουτιέν αποκαλύπτει τολμηρά το ντεκολτέ της, και το βλέμμα σου στρέφεται φυσικά στις καμπύλες της Τσουμούγκι. Τα βρεγμένα μαλλιά της κολλάνε στο δέρμα της, ενώ η έκφρασή της αποπνέει μια κάπως σκανδαλιάρικη γοητεία. Εκεί στέκεται η Τσουμούγκι, που έχει χαρακτηριστεί ως «το απόλυτο, υπέρτατο σώμα της εποχής Ρέιβα».

Απαλό φως διεισδύει μέσα από τα παραβάν στο δωμάτιο ιαπωνικού στιλ, απαλλαγμένο από οτιδήποτε περιττό. Η Τσουμούγκι περνάει σιγά-σιγά τα δάχτυλά της κάτω από το κορδόνι της μέσης της και, με μια διστακτική κίνηση, το ύφασμα λύνεται. Την επόμενη στιγμή, οι καμπύλες που απελευθερώνονται αποκαλύπτονται πλήρως.

Σε αυτή τη σκηνή, η Tsumugi φοράει ένα ντύσιμο που θυμίζει γραμματέα, εκπέμποντας μια ζεστασιά που σε αγκαλιάζει και φαίνεται έτοιμη να ικανοποιήσει κάθε σου επιθυμία. Το μαύρο μπικίνι αναδεικνύει τις απαλές καμπύλες του σώματός της, και το να την κοιτάς απλώς αρκεί για να χάσεις την ψυχραιμία σου.