Maki pojawia się ubrana tylko w majtki. Przebiera się w sukienkę. Zakłada czarne rajstopy i prosi cię o pomoc w zapięciu zamka z tyłu. Jej obojczyki są piękne, a sukienka jedynie podkreśla jej biały dekolt. Bez ramiączek, bez stanika – zostawiając je rzucone na podłodze, prowadzi cię w noc.

„Tanbi” odnosi się do ducha głębokiego oddania się samemu pięknu, dążenia do piękna z całkowitym poświęceniem. Tytuł *Tanbiroku* niesie ze sobą pragnienie, aby ta książka nie była czymś, co konsumuje się w jednej chwili, ale „albumem fotograficznym przeznaczonym do podziwiania”, w którym im częściej się go ogląda, tym więcej nowych odkryć się pojawia. Akcja książki rozgrywa się w rezydencji w stylu zachodnim w Honmoku w Jokohamie. Maki Shinkai ukazuje w niej urzekającą atmosferę w pięciu różnych przestrzeniach, prezentując swoją imponującą figurę w rozmiarze G oraz wyraźnie zaznaczoną talię, którą zawdzięcza codziennym treningom. Zestaw ubioru łączący obcisłą spódnicę z pasami do pończoch wydobywa „inną stronę jej osobowości”, podczas gdy w scenie rozbierania się, którą sama z przekonaniem poleca, mówiąc, że „wygląda pięknie”, jej zmysłowy dekolt dyskretnie, ale nieomylnie przyciąga wzrok widza. Jest to tom, w którym siła wyrazu charakterystyczna dla byłej idolki płynnie łączy się z atmosferą starej zachodniej rezydencji.

Ayano w czarnej bieliźnie i pasie do pończoch. Stojąc na szczycie schodów, spogląda na ciebie chłodnym wzrokiem, a ty zaniemówiłeś. Sylwetka wtapiająca się w mrok nocy, jej zmysłowa figura wyłaniająca się za każdym razem, gdy migocze płomień świecy. Nigdy nie znałeś tej strony jej osobowości. Przełykasz ślinę.

Łazienka z widokiem na morze wypełniona jest światłem słonecznym. Strumień wody z prysznica zamienia się w niezliczone cząsteczki światła otaczające Ayano, a ona stoi spokojnie w tym blasku. Obiektyw aparatu skrupulatnie rejestruje, chwila po chwili z bliskiej odległości, kontury i krzywizny jej skóry pokrytej wodą.

W korytarzu prowadzącym na balkon Ayano częściowo ściąga dżinsy, odsłaniając jędrny tyłek z wbitym stringiem. Za każdym razem, gdy idzie, tyłek delikatnie podskakuje, jakby przeciwstawiając się grawitacji. Ayano tańczy jak bogini późną nocą. Tajemnica otaczająca ją tylko się pogłębia.

Oto materiał zza kulis drugiego filmu. Kolejna kamera, ukryta tuż obok planu zdjęciowego, dyskretnie rejestruje jej profil, pozostając niezauważona. Piękno, które pojawia się nieświadomie, odmienne od spojrzenia skierowanego na przód – oto kolejna historia o niej, której nigdy nie zobaczymy w głównym filmie.

O zmierzchu Risako, owinięta długim szlafrokiem, tańczy cicho. W powietrzu unosi się melancholia związana z końcem dnia i nagle pojawia się pragnienie, by delikatnie przytulić się do kogoś. W ciszy nadchodzącej ciemności zaprasza cię cicho: „Robi się ciemno, może wrócimy do domu?”.

Pojawia się wśród drzew cedrowych. Sukienka o kroju tuby, odsłaniająca jej biust i podkreślająca obojczyki, otacza ją aurą uwodzicielskiego uroku. Risako leży na zwalonym pniu, oddając się plamom słońca przenikającym przez gałęzie. Stoisz teraz na granicy między fantazją a rzeczywistością.

Szmer strumienia przyjemnie rozbrzmiewa echem. Ma na sobie kostium kąpielowy o ekscentrycznym kroju, odsłaniający dolną część piersi. Nie można oderwać wzroku od jej okrągłych, białych pośladków. Powoli zanurza się w rzece. Otulona wodą, poddaje swoje ciało nurtowi i delikatnie się kołysze.

W 30-minutowej wersji rozszerzonej, pomiędzy kolejnymi pozami, znalazło się mnóstwo ujęć zza kulis sesji, których nie widać w głównej części filmu. Kamera dyskretnie podąża za modelką z góry, z dołu, z lewej i z prawej strony — z różnych kątów — ukazując prawdziwe oblicze Risako pełne uśmiechu. Kiedy dostrzega się ją w tych niepozornych momentach, wydaje się bliższa i urocza niż zwykle.

Risako, ubrana w minispódniczkę i strój odsłaniający brzuch, schodzi po kamiennych schodach i dochodzi do strumienia. Wokół nie ma nikogo. „No i jak, jestem urocza?” – pyta z uśmiechem, zrzucając spódniczkę i zanurzając stopy w szemrzącym strumieniu. Uczucie chłodu delikatnie rozchodzi się po jej skórze.

Jednoczęściowy komplet bielizny podkreśla jej smukłą sylwetkę. Na łóżku Risako przesuwa się po jedwabiście gładkiej pościeli, eksponując błyszczącą krzywiznę, która biegnie od wypukłości pośladków aż po czubki szpilek. Patrzysz na jej sylwetkę, jakbyś podziwiał dzieło sztuki.

W pomieszczeniu, w którym znajduje się jedynie czarna sofa i plama światła słonecznego, Nao stoi cicho, ubrana w sukienkę z odkrytym dekoltem. Emanuje egzotyczną atmosferą i jest piękna. Mówiąc dokładniej, jest to „piękno, które urzeka nie gorączką, ale spokojem”. Nie czujesz się przyciągany, ale raczej masz ochotę ją ścigać.

Nao w czarnym bikini i siateczkowej bluzce. Oplata schody swoim ciałem, eksponując krągłe kształty, które płynnie przechodzą od minispódniczki aż po szpilki. Niczym pantera powoli wspina się po schodach, przyjmując uwodzicielskie pozy. Przez szczeliny w schodach jej ponętne kształty stopniowo zbliżają się przed Twoimi oczami.

Jakby na scenie, złote konfetti unosi się w powietrzu, a ona urzeka Cię powolnym tańcem. Nao ma na sobie złotą suknię, a podczas jej eleganckich ruchów linia bioder prześwituje przez rozcięcie sukni, odsłaniając nawet fragment majtek. Cóż za wspaniała przestrzeń.

Dwoje ludzi bawi się grą z kontrolerem ruchu w pokoju. W całkowitej odmianie od swojego zwyczajowego, dojrzałego wizerunku, wygląda bardzo uroczo, gdy ekscytuje się jak dziecko. Gdy gra nabiera tempa, zrzuca sweter i przechodzi w tryb poważny! Za każdym razem, gdy szeroko macha kontrolerem, jej obfity biust kołysze się i podskakuje.