Η Risako κατεβάζει το φερμουάρ στο στήθος της, αφήνοντας να φανεί το μαύρο σουτιέν της. Ανεβαίνει τις σκάλες και σε κοιτάζει από ψηλά. Γέρνει τους γοφούς της με το μίνι φούστα της όπως είναι, προωθώντας τις αθώες καμπύλες της προς το μέρος σου. Κρατάς την αναπνοή σου σε αυτό το λεπτό όριο μεταξύ του να βλέπεις και του να μην βλέπεις.

Η Risako φοράει ένα μπλουζάκι και ψηλοτάκουνα παπούτσια, κάθεται στην άκρη μιας καρέκλας και κουνιέται προκλητικά. Το κάτω μέρος του σώματός της είναι ντυμένο με ένα ψηλό T-back, που αναδεικνύει γενναιόδωρα τόσο το μπροστινό όσο και το πίσω μέρος. Όταν κοιτάζεις κρυφά το κρεβάτι μέσα από το κουρτίνες, η γλυκιά καμπύλη από τον όγκο των γλουτών της μέχρι τους μηρούς της σε βασανίζει με τη γοητεία της.

Η Risako, με λευκό μπικίνι και σορτσάκι, σου μιλάει στον κήπο με ανέμελη αθωότητα. Όταν φουσκώνει το πλούσιο στήθος της, αναδύονται ταυτόχρονα οι λεπτές γραμμές των πλευρών της. Λατρεύεις τα περιγράμματα που αναδύονται στο διαφανές δέρμα της. Τα μάτια σου γοητεύονται από το όριο μεταξύ αυτής της πληρότητας και της λεπτότητας.

Μέσα στον βρυχηθμό της θάλασσας, η Risako ψιθυρίζει κάτι προς τον ορίζοντα, αλλά τα λόγια της παρασύρονται από τον άνεμο. Σε λίγο ο ήλιος αρχίζει να γέρνει και η όμορφη σιλουέτα της βαφίζεται με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, λάμποντας από ακτινοβολία. Ίσως ζητάει από τον ήλιο που δύει να σε αποκαλύψει με όμορφο τρόπο.

Η Risako στέκεται στη βεράντα φορώντας γυαλιστερά κόκκινα μικροσκοπικά σορτς. Επιδεικνύει τις αισθησιακές, καλοσχηματισμένες καμπύλες από τη μέση μέχρι τους γοφούς της — μια πραγματική γραμμή Coca-Cola. Ακούγεται ο ήχος των τζιτζικιών. «Ας το πάρουμε χαλαρά σήμερα», λέει χαριτωμένα.

Η Risako ανοίγει την αυλαία με ένα «Hey, hey», προσελκύοντας σας μέσα στη σκηνή. Στέκεται στα τέσσερα με το αδιάβροχο ρούχο της. Σφίγγει τα χέρια της και τα πλούσια, αισθησιακά στήθη της ξεχειλίζουν. Είναι μια μικρή ξελογιάστρα που χειρίζεται χωρίς ντροπή τις ευλογημένες αναλογίες της.

Παρόλο που απλώς περιπλανιέται στη γειτονιά, η Tsumugi φοράει ένα κοντό μπλουζάκι χωρίς σουτιέν. Καθώς συμπεριφέρεται αθώα, ενώ αφήνει να φαίνονται τα στήθη της, εσύ είναι που καταλήγεις να νιώθεις αμήχανα. Κάθε φορά που τεντώνεται στις μύτες των ποδιών της, δεν ξέρεις πού να κοιτάξεις.

Ο τίτλος «PICTURA» αντικατοπτρίζει την πρόθεσή μας να δημιουργήσουμε ένα έργο που θα εκτιμάται για πολλά χρόνια ως έργο τέχνης, αντί να καταναλώνεται ως εφήμερο ψηφιακό περιεχόμενο. Σε φωτογραφίες με παθιασμένα πορφυρά εσώρουχα, για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ της πορσελάνινης επιδερμίδας της και του έντονου κόκκινου χρώματος αιχμαλωτίζει το βλέμμα του θεατή. Χρησιμοποιήσαμε επίσης φωτισμό που τονίζει το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, καθώς και τεχνικές ρετουσαρίσματος υψηλής ευκρίνειας που σας επιτρέπουν να νιώσετε κάθε ανάσα του μοντέλου. Στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε «γκραβούρα που προορίζεται να θαυμάζεται» — προσφέροντας μια καθηλωτική εμπειρία, σαν να βρίσκεστε σε γκαλερί, ακόμα και μέσω της οθόνης ενός smartphone.

Μέσα στον βρυχηθμό της θάλασσας, η Risako ψιθυρίζει κάτι προς τον ορίζοντα, αλλά τα λόγια της παρασύρονται από τον άνεμο. Σε λίγο ο ήλιος αρχίζει να γέρνει και η όμορφη σιλουέτα της βαφίζεται με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, λάμποντας από ακτινοβολία. Ίσως ζητάει από τον ήλιο που δύει να σε αποκαλύψει με όμορφο τρόπο.

Η Risako ανοίγει την αυλαία με ένα «Hey, hey», προσελκύοντας σας μέσα στη σκηνή. Στέκεται στα τέσσερα με το αδιάβροχο ρούχο της. Σφίγγει τα χέρια της και τα πλούσια, αισθησιακά στήθη της ξεχειλίζουν. Είναι μια μικρή ξελογιάστρα που χειρίζεται χωρίς ντροπή τις ευλογημένες αναλογίες της.

Η Risako στέκεται στη βεράντα φορώντας γυαλιστερά κόκκινα μικροσκοπικά σορτς. Επιδεικνύει τις αισθησιακές, καλοσχηματισμένες καμπύλες από τη μέση μέχρι τους γοφούς της — μια πραγματική γραμμή Coca-Cola. Ακούγεται ο ήχος των τζιτζικιών. «Ας το πάρουμε χαλαρά σήμερα», λέει χαριτωμένα.

Η Risako, με λευκό μπικίνι και σορτσάκι, σου μιλάει στον κήπο με ανέμελη αθωότητα. Όταν φουσκώνει το πλούσιο στήθος της, αναδύονται ταυτόχρονα οι λεπτές γραμμές των πλευρών της. Λατρεύεις τα περιγράμματα που αναδύονται στο διαφανές δέρμα της. Τα μάτια σου γοητεύονται από το όριο μεταξύ αυτής της πληρότητας και της λεπτότητας.

Η Risako κατεβάζει το φερμουάρ στο στήθος της, αφήνοντας να φανεί το μαύρο σουτιέν της. Ανεβαίνει τις σκάλες και σε κοιτάζει από ψηλά. Γέρνει τους γοφούς της με το μίνι φούστα της όπως είναι, προωθώντας τις αθώες καμπύλες της προς το μέρος σου. Κρατάς την αναπνοή σου σε αυτό το λεπτό όριο μεταξύ του να βλέπεις και του να μην βλέπεις.

Η Narumi κρυφοκοιτάζει από τις λευκές κουρτίνες του μπαλκονιού με ένα λαμπερό χαμόγελο. Δεν θα σου πει τι σχεδιάζει. Ντυμένη με λευκά εσώρουχα, σέρνεται στο κρεβάτι σου, δείχνοντας περιστασιακά το T-back εσώρουχό της.