Η Risako κατεβάζει το φερμουάρ στο στήθος της, αφήνοντας να φανεί το μαύρο σουτιέν της. Ανεβαίνει τις σκάλες και σε κοιτάζει από ψηλά. Γέρνει τους γοφούς της με το μίνι φούστα της όπως είναι, προωθώντας τις αθώες καμπύλες της προς το μέρος σου. Κρατάς την αναπνοή σου σε αυτό το λεπτό όριο μεταξύ του να βλέπεις και του να μην βλέπεις.

Η Risako φοράει ένα μπλουζάκι και ψηλοτάκουνα παπούτσια, κάθεται στην άκρη μιας καρέκλας και κουνιέται προκλητικά. Το κάτω μέρος του σώματός της είναι ντυμένο με ένα ψηλό T-back, που αναδεικνύει γενναιόδωρα τόσο το μπροστινό όσο και το πίσω μέρος. Όταν κοιτάζεις κρυφά το κρεβάτι μέσα από το κουρτίνες, η γλυκιά καμπύλη από τον όγκο των γλουτών της μέχρι τους μηρούς της σε βασανίζει με τη γοητεία της.

Η Risako, με λευκό μπικίνι και σορτσάκι, σου μιλάει στον κήπο με ανέμελη αθωότητα. Όταν φουσκώνει το πλούσιο στήθος της, αναδύονται ταυτόχρονα οι λεπτές γραμμές των πλευρών της. Λατρεύεις τα περιγράμματα που αναδύονται στο διαφανές δέρμα της. Τα μάτια σου γοητεύονται από το όριο μεταξύ αυτής της πληρότητας και της λεπτότητας.

Μέσα στον βρυχηθμό της θάλασσας, η Risako ψιθυρίζει κάτι προς τον ορίζοντα, αλλά τα λόγια της παρασύρονται από τον άνεμο. Σε λίγο ο ήλιος αρχίζει να γέρνει και η όμορφη σιλουέτα της βαφίζεται με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, λάμποντας από ακτινοβολία. Ίσως ζητάει από τον ήλιο που δύει να σε αποκαλύψει με όμορφο τρόπο.

Η Risako στέκεται στη βεράντα φορώντας γυαλιστερά κόκκινα μικροσκοπικά σορτς. Επιδεικνύει τις αισθησιακές, καλοσχηματισμένες καμπύλες από τη μέση μέχρι τους γοφούς της — μια πραγματική γραμμή Coca-Cola. Ακούγεται ο ήχος των τζιτζικιών. «Ας το πάρουμε χαλαρά σήμερα», λέει χαριτωμένα.

Η Risako ανοίγει την αυλαία με ένα «Hey, hey», προσελκύοντας σας μέσα στη σκηνή. Στέκεται στα τέσσερα με το αδιάβροχο ρούχο της. Σφίγγει τα χέρια της και τα πλούσια, αισθησιακά στήθη της ξεχειλίζουν. Είναι μια μικρή ξελογιάστρα που χειρίζεται χωρίς ντροπή τις ευλογημένες αναλογίες της.

Ο τίτλος «PICTURA» αντικατοπτρίζει την πρόθεσή μας να δημιουργήσουμε ένα έργο που θα εκτιμάται για πολλά χρόνια ως έργο τέχνης, αντί να καταναλώνεται ως εφήμερο ψηφιακό περιεχόμενο. Σε φωτογραφίες με παθιασμένα πορφυρά εσώρουχα, για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ της πορσελάνινης επιδερμίδας της και του έντονου κόκκινου χρώματος αιχμαλωτίζει το βλέμμα του θεατή. Χρησιμοποιήσαμε επίσης φωτισμό που τονίζει το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, καθώς και τεχνικές ρετουσαρίσματος υψηλής ευκρίνειας που σας επιτρέπουν να νιώσετε κάθε ανάσα του μοντέλου. Στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε «γκραβούρα που προορίζεται να θαυμάζεται» — προσφέροντας μια καθηλωτική εμπειρία, σαν να βρίσκεστε σε γκαλερί, ακόμα και μέσω της οθόνης ενός smartphone.

Η Tsumugi στέκεται στην αποβάθρα, ντυμένη με ένα φόρεμα από δίχτυ. Το μπικίνι που κρύβεται από κάτω διαφαίνεται ελαφρώς, και καθώς ο χρόνος κυλά απαλά, οι σιλουέτες σας συγχωνεύονται αθόρυβα καθώς διαλύονται στον ήλιο που δύει.

Ένα μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα. Μόνο και μόνο που βλέπω την Tsumugi να στέκεται εκεί, αποκομμένη από την καθημερινότητα, η καρδιά μου χτυπάει λίγο πιο γρήγορα. Το φως του ηλιοβασιλέματος ρίχνει όμορφες σκιές στο υπέροχα σμιλεμένο σώμα της Tsumugi. Γυρίζει και υπάρχει κάτι γλυκό στο βλέμμα της.

Χρησιμοποιήσαμε φωτισμό που τονίζει την αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς, σε συνδυασμό με τεχνικές ρετουσαρίσματος υψηλής ευκρίνειας που σας επιτρέπουν να νιώσετε κάθε ανάσα του μοντέλου, προσφέροντας μια καθηλωτική εμπειρία, σαν να βρίσκεστε σε γκαλερί, ακόμα και μέσω της οθόνης ενός smartphone. Αντί να βασιζόμαστε σε έντονο ρετουσάρισμα, αναδεικνύουμε την πλήρη παρουσία του πραγματικού προσώπου, παρουσιάζοντας ένα νέο concept: «γκραβούρα που προορίζεται να θαυμάζεται». Οι εκπληκτικές καμπύλες της «απόλυτης μέσης» της και ένα χαμόγελο λαμπερό σαν τον ήλιο. Στο τελευταίο της έργο «SOLARIA», η φυσική ομορφιά και η καλλιτεχνική κομψότητα της Ayano Sumida συνδυάζονται, αποτυπώνοντας με ζωντάνια την ταυτότητά της αυτή τη στιγμή.

Το σκηνικό είναι η γενέτειρά της, η επαρχία Τσίμπα — ο τόπος όπου όλα ξεκίνησαν. Σε αυτόν τον τόπο που αντιπροσωπεύει τις ρίζες της, εκφράζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων ως «ηθοποιός», από μια απροστάτευτη, ώριμη ματιά που δεν έχει δείξει ποτέ πριν, μέχρι το ανέμελο, λαμπερό χαμόγελο που γεμίζει τους θεατές με ευτυχία. Αυτό το έργο αποτυπώνει μια νέα πλευρά της Narumi Okawa που ξεπερνά τα όρια της γκραβούρας. Ο καιρός κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης άλλαξε δραματικά — από βροχή σε απέραντο, καταγάλανο ουρανό. Η ίδια σχολίασε: «Είναι ακριβώς όπως η ζωή μου μέχρι τώρα», και ακόμη και αυτές οι τυχαίες αλλαγές του καιρού προσδίδουν ένα βαθύτερο νόημα στο έργο.

Η τοποθεσία είναι «το Ατάμι το καλοκαίρι». Για τις εξωτερικές λήψεις κάτω από τον καυτό ήλιο, όλο το συνεργείο υπέμεινε μαζί τις εξαντλητικές συνθήκες, κάνοντας ηλιακά εγκαύματα. Αλλά άξιζε τον κόπο — το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή γεμάτη καλλιτεχνικές λήψεις που αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο τη γοητεία της σε συνδυασμό με το παιχνίδι του καλοκαιρινού φωτός και της σκιάς. Οι ονειρικές λήψεις με το φόρεμα στο ηλιοβασίλεμα, που η ίδια είπε ότι ήταν οι αγαπημένες της, είναι απολύτως απαραίτητο να τις δείτε. Το εκπληκτικό ντύσιμο — τόσο όμορφο που η ίδια σχολίασε «θα μπορούσα να πάω κατευθείαν σε ένα πάρτι φορώντας αυτό» — δένει άψογα με το νοσταλγικό τοπίο του τέλους του καλοκαιριού στο Ατάμι, γοητεύοντας όλους όσους το βλέπουν.

Η πισίνα με θέα στα βουνά. Τα μαλλιά της ανεμίζουν στον αέρα. Μέσα από την πισίνα με γυάλινους τοίχους, το πλούσιο στήθος και ο πισινός της Ayano λάμπουν στο νερό. Η Ayano επιπλέει στην επιφάνεια. Ίσως το στήθος της είναι πολύ μεγάλο και την εμποδίζει — κολυμπάει αδέξια. Αλλά σε εσάς φαίνεται πολύ χαριτωμένο.

Στο λυκόφως, η Narumi γδύνεται ήσυχα μπροστά στον τοίχο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Στη συνέχεια, κατευθύνεται προς την ακτή. Το δέρμα της, ντυμένο με ένα μπικίνι, καθώς κοιτάζει τον βραδινό ουρανό, λούζεται από τις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος. Σαν να αποχαιρετά τη μέρα, η Narumi κοιτάζει ατέλειωτα τον ήλιο που δύει.