Στο λυκόφως, η Narumi γδύνεται ήσυχα μπροστά στον τοίχο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Στη συνέχεια, κατευθύνεται προς την ακτή. Το δέρμα της, ντυμένο με ένα μπικίνι, καθώς κοιτάζει τον βραδινό ουρανό, λούζεται από τις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος. Σαν να αποχαιρετά τη μέρα, η Narumi κοιτάζει ατέλειωτα τον ήλιο που δύει.

Ένα ήσυχο πρωινό. Η Narumi είναι με τα εσώρουχά της, τυλιγμένη σε ένα φουτόν. Ακούς το «καλημέρα» της από δίπλα στο μαξιλάρι. Είναι η μόνη που βλέπεις. Ο μεγάλος πισινός της, η καμπύλη της κάτω κοιλιάς της, η αγκαλιάσιμη μέση της και όμως η λεπτή καμπύλη της. Όλοι την ερωτεύονται.