Między kolejnymi pozami druga kamera czai się niezauważona, dyskretnie śledząc naturalną, szczerą stronę Sashy. W miarę jak sceny przenoszą się z salonu do sypialni, a stamtąd do baru, ta kolekcja jest pełna nieoficjalnych ujęć uchwyconych pod każdym kątem – od góry do dołu i z każdej strony – których nie zobaczysz w głównym materiale. Profil emanujący całkowitą bezbronnością, uśmiech, który wymyka się mimowolnie – oto kolejna historia pikantnej, uwodzicielskiej Sashy.

Jesteście sami w barze po zamknięciu, przy przygaszonym świetle. Czekałeś, aż Sasha skończy pracę. „Muszę dać ci specjalną nagrodę” – mówi, klękając na czworakach i patrząc na ciebie z zwierzęcą pasją. Jej piersi wylewają się z odważnie wyciętego kostiumu kąpielowego, a kiedy spuszczasz wzrok, widzisz, że jej pośladki mają piękny kształt serca. Twoje serce bije coraz szybciej.

Sasha pojawia się w eleganckim stroju. Kiedy podnosi spódnicę, widać pończochy przylegające do jej pośladków. Gdy ściąga pończochy do górnej części ud, jej blada skóra uwalnia się z ucisku. Siada okrakiem na oparciu sofy i spogląda na ciebie hipnotyzującym wzrokiem. Nie możesz się już dłużej powstrzymać.

Sasha, ubrana w minispódniczkę, uśmiecha się promiennie i zaprasza cię na schody. Siada, chowa się między nogami, po czym szepcze „to tylko dla ciebie” i delikatnie odsuwa dłoń. Następnie zaczyna wchodzić po schodach. Z zakazanego kąta podążasz za jej tyłkiem. To naprawdę rozkoszna chwila.

W skąpanej w słońcu sypialni Sasha ma na sobie majtki w kolorze bordowym. Bordowy kolor podkreśla jej jasną, delikatną skórę. Z niewielkich majtek wyłaniają się jej piersi i pośladki. Na łóżku unosi biodra, leniwie kołysząc tyłkiem, a w tle słychać jej oddech.

W delikatnym świetle słonecznym przenikającym przez zasłony zdejmuje sukienkę i pozostaje tylko w białych majtkach, przez co Sasha staje się jeszcze bardziej pociągająca. Na skórzanej sofie klęka na czworakach, odsłaniając zmysłowe krągłości pośladków. To Twoja chwila sam na sam z nią, podczas gdy ona powoli faluje swoim ciałem.

Rosyjskie korzenie jej dziadka ze strony ojca sprawiły, że ma bladą, niemal przezroczystą cerę oraz głębokie, hipnotyzujące oczy, które nie przypominają typowej japońskiej urody. Praca ta wydobywa egzotyczne piękno jej wyglądu bez uciekania się do nadmiernej inscenizacji. Taki jest właśnie motyw przewodni albumu *Natural Self*. Akcja rozgrywa się w studiu nad zatoką, a album prowadzi czytelnika przez pięć różnych przestrzeni – salon, sypialnię, poddasze, bar i inne – gdzie „nieco bardziej pikantna i uwodzicielska Sasha, jakiej jeszcze nie widziano”, zostaje cicho, ale jednoznacznie uwolniona. Jako „idolka z magazynów dla dorosłych”, która swoją pasję wkłada również w ilustrację, Sasha wnosi bogatą wyobraźnię. W tym tomie wyobraźnia ta przeistacza się w bardziej prowokacyjną formę ekspresji niż kiedykolwiek wcześniej.

Siedzi po drugiej stronie stołu, twarzą zwróconą w stronę szachownicy. Czy coś knuje? Nagle rozrzuca figury szachowe na podłogę, wspina się na stół i zdejmuje bluzkę. Jej dojrzałe ciało pojawia się przed twoimi oczami, a figury szachowe nadal ślizgają się po jej białej skórze.

Materiał zza kulis. Tylko ukryty obiektyw zna jej najbardziej naturalne chwile. W przeciwieństwie do wyrazu twarzy, jaki kieruje do aparatu przed sobą, jej rozluźnione usta, potargany kołnierzyk. Surowy urok Maki, pozbawiony wszelkiej sztuczności, jest dyskretnie rejestrowany, gdy ona tego nie zauważa. Tutaj istnieje inna strona jej osobowości, której nie znajdziesz w głównym materiale.

Zapach czerwonego wina rozchodzi się w ciszy zachodniej rezydencji. Na sofie Maki rozpinając jeden po drugim guziki sukienki zapiętej pod samą szyję, odsłania ciemnozieloną bieliznę. Przybliża usta do kieliszka. Płonąca czerwień wina i uspokajająca zieleń stanika — na jej ciele rozbrzmiewa dialog uzupełniających się kolorów.

Maki, sekretarka w czarnych pończochach. Jej pełne uda są utrzymywane przez pas do pończoch, a ona sama krzyżuje nogi w nieprzyzwoitej mini spódniczce, która pozwala dostrzec jej pośladki. Pod koszulką nosi stanik zbyt mały, by w pełni zakryć piersi. Gdybyś miał taką sekretarkę, bez względu na to, jakie trudne wymagania by ci postawiono, straciłbyś wszelkie powody, by się opierać.

Biała skóra wtapia się w śnieżnobiałe łóżko. Maki płynnie sunie po prześcieradłach. Jej zaokrąglone biodra ślizgają się po pościeli, a gdy lekko unosi talię, pełny biust wyłania się z kąta nachylenia. Uderzające jest jej zrelaksowane spojrzenie, jakby powoli śledziło upływ czasu.

Maki pojawia się ubrana tylko w majtki. Przebiera się w sukienkę. Zakłada czarne rajstopy i prosi cię o pomoc w zapięciu zamka z tyłu. Jej obojczyki są piękne, a sukienka jedynie podkreśla jej biały dekolt. Bez ramiączek, bez stanika – zostawiając je rzucone na podłodze, prowadzi cię w noc.

„Tanbi” odnosi się do ducha głębokiego oddania się samemu pięknu, dążenia do piękna z całkowitym poświęceniem. Tytuł *Tanbiroku* niesie ze sobą pragnienie, aby ta książka nie była czymś, co konsumuje się w jednej chwili, ale „albumem fotograficznym przeznaczonym do podziwiania”, w którym im częściej się go ogląda, tym więcej nowych odkryć się pojawia. Akcja książki rozgrywa się w rezydencji w stylu zachodnim w Honmoku w Jokohamie. Maki Shinkai ukazuje w niej urzekającą atmosferę w pięciu różnych przestrzeniach, prezentując swoją imponującą figurę w rozmiarze G oraz wyraźnie zaznaczoną talię, którą zawdzięcza codziennym treningom. Zestaw ubioru łączący obcisłą spódnicę z pasami do pończoch wydobywa „inną stronę jej osobowości”, podczas gdy w scenie rozbierania się, którą sama z przekonaniem poleca, mówiąc, że „wygląda pięknie”, jej zmysłowy dekolt dyskretnie, ale nieomylnie przyciąga wzrok widza. Jest to tom, w którym siła wyrazu charakterystyczna dla byłej idolki płynnie łączy się z atmosferą starej zachodniej rezydencji.

Ayano w czarnej bieliźnie i pasie do pończoch. Stojąc na szczycie schodów, spogląda na ciebie chłodnym wzrokiem, a ty zaniemówiłeś. Sylwetka wtapiająca się w mrok nocy, jej zmysłowa figura wyłaniająca się za każdym razem, gdy migocze płomień świecy. Nigdy nie znałeś tej strony jej osobowości. Przełykasz ślinę.

Łazienka z widokiem na morze wypełniona jest światłem słonecznym. Strumień wody z prysznica zamienia się w niezliczone cząsteczki światła otaczające Ayano, a ona stoi spokojnie w tym blasku. Obiektyw aparatu skrupulatnie rejestruje, chwila po chwili z bliskiej odległości, kontury i krzywizny jej skóry pokrytej wodą.