O zmierzchu Risako, owinięta długim szlafrokiem, tańczy w ciszy. W powietrzu unosi się melancholia związana z końcem dnia, a w sercu rodzi się nagła potrzeba, by delikatnie przytulić się do kogoś bliskiego. W ciszy nadchodzącej ciemności zaprasza cię cicho: „Robi się ciemno, może wrócimy do domu?”.

Risako rozsuwa zamek błyskawiczny przy piersi, pozwalając, by na chwilę dostrzec jej czarny stanik. Wchodzi po schodach i spogląda na ciebie z góry. Przechyla biodra, nie podciągając rąbka minispódniczki, i wysuwa w twoją stronę swoje niewinne krągłości. Wstrzymujesz oddech, obserwując tę cienką jak brzytwa granicę między widzeniem a niewidzeniem.

Risako, ubrana w podkoszulek bez rękawów i szpilki, siedzi na krawędzi krzesła, wijąc się uwodzicielsko. Jej dolną część ciała okrywa głęboko wycięty string z tyłu, hojnie eksponujący ciało zarówno z przodu, jak i z tyłu. Gdy spoglądasz na łóżko przez baldachim, słodkie nachylenie linii od krągłości jej pośladków aż po uda dręczy cię swoim urokiem.

Risako, ubrana w białe bikini i szorty, rozmawia z tobą w ogrodzie z beztroską niewinnością. Kiedy wypina swoje obfite piersi, jednocześnie ujawniają się delikatne linie jej żeber. Uwielbiasz kontury, które wyłaniają się na jej przezroczystej skórze. Twoje oczy są zahipnotyzowane granicą między tą pełnią a delikatnością.

Wśród szumu morza Risako szepcze coś w stronę horyzontu, ale słowa te porywa wiatr. Wkrótce słońce zaczyna opadać, a jej piękna sylwetka mieni się barwami zachodu słońca, rozpromieniając się blaskiem. Być może prosiła zachodzące słońce, by pięknie cię odsłoniło.

Risako stoi na werandzie w błyszczących, czerwonych mikro-szortach. Prezentuje zmysłowe, wyraźnie zarysowane krągłości od talii po biodra – prawdziwą sylwetkę w kształcie butelki Coca-Coli. Słychać śpiew cykad. „Dzisiaj nie spieszmy się” – mówi uroczo.

Risako otwiera kurtynę, mówiąc „Hej, hej” i wabiąc cię do namiotu. W swoim bezszwowym stroju przyjmuje pozycję na czworakach. Ściska ramiona, a jej obfite, zmysłowe piersi wylewają się na zewnątrz. To mała kusicielka, która bezwstydnie wykorzystuje swoje obfite kształty.

Na górskiej ścieżce wzdłuż strumienia, tylko we dwoje, sam na sam z Risako. Na opustoszałej drodze rozbrzmiewa jedynie śpiew owadów. Jest bardziej zrelaksowana niż zwykle, jakoś beztroska, delikatnie pochylając się w twoją stronę. Odległość – niemal dotykowa, a jednak nie do końca – powoli się zmniejsza. Jesteś zaskoczony, zdając sobie sprawę, że ma w sobie taką stronę.

Jednoczęściowy komplet bielizny podkreśla jej smukłe kształty. Na łóżku Risako przesuwa po jedwabiście gładkiej pościeli lśniącą linię, biegnącą od zaokrągleń pośladków aż po czubki szpilek. Wpatrujesz się w jej sylwetkę, jakbyś podziwiał dzieło sztuki.

Risako, ubrana w minispódniczkę i strój odsłaniający brzuch, schodzi po kamiennych schodach i dochodzi do strumienia. W pobliżu nie ma nikogo. „No i jak, jestem urocza?” – pyta z uśmiechem, zrzucając spódniczkę i zanurzając stopy w szemrzącym strumieniu. Uczucie chłodnej wody delikatnie rozchodzi się po jej skórze.

Przyjemnie rozbrzmiewa szum strumienia. Ma na sobie kostium kąpielowy o ekscentrycznym kroju, odsłaniający dolną część piersi. Nie można oderwać wzroku od jej okrągłych, białych pośladków. Powoli zanurza się w rzece. Otulona wodą, poddaje swoje ciało nurtowi i delikatnie się kołysze.

Pojawia się wśród drzew cedrowych. Sukienka o kroju tuby, odsłaniająca jej biust i podkreślająca obojczyki, otacza ją aurą uwodzicielskiego uroku. Risako leży na przewróconym pniu, oddając się plamom słońca prześwitującym przez gałęzie. Znajdujesz się teraz na granicy między fantazją a rzeczywistością.

Risako bierze prysznic w łazience, zmaczając swoją koszulkę nocną. Strumień wody, który kieruje na swoje obfite piersi, tworzy strumień w jej dekolcie, a gwałtowny przepływ wody podkreśla jej zmysłowość. Opiera swoje białe pośladki na krawędzi wanny, podskakując nimi jak gumową piłką. Twoje zmysły podskakują razem z nimi.

„A co by było, gdyby Kurumi Miyajima była tuż obok ciebie w codziennym życiu?” Zrodzony z tej prostej idei cyfrowy album fotograficzny pozwala ci zbliżyć się do niej bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Ciepła, przystępna chwila uchwycona w sklepie z artykułami artystycznymi. Nieśmiały uśmiech w pracowni plastycznej. Cicha, beztroska chwila w kuchni. Jej figlarny entuzjazm w ogrodzie o zachodzie słońca. W tych różnych sceneriach obiektyw uchwycił nie Kurumi Miyajimę jako idolkę z sesji gravure, ale Kurumi Miyajimę tak, jakby była częścią Twojego codziennego życia. Jej urzekające oczy i nieodparty uśmiech pozostają tak samo czarujące jak zawsze, a jednak każda przewrócona strona odkrywa przed Tobą nową stronę jej osobowości – od naturalnej, nieprzefiltrowanej atmosfery ulotnej chwili po nieoczekiwanie dojrzałe miny, które sprawiają, że serce bije szybciej. Każde zdjęcie uchwyciło inny aspekt jej uroku, w naturalny sposób wciągając cię coraz głębiej w jej świat. Jak sama Kurumi mówi: „Myślę, że nigdy wcześniej nie byłam tak naturalna podczas sesji zdjęciowej”. Ten album jest pełen swobodnego, autentycznego uroku Kurumi Miyajimy takiej, jaka jest naprawdę. Za każdym razem, gdy ją widzisz, chcesz ją zobaczyć ponownie. To książka, która uchwyciła Kurumi taką, jaka jest dzisiaj, z całym jej nieodpartym magnetyzmem.

Tsumugi, bezbronnie ubrana w zbyt dużą bluzę z kapturem, siedzi w pokoju. Bawicie się figlarnie na łóżku, a twoja twarz nagle zbliża się do niej. Wasze spojrzenia się spotykają, a czas staje w miejscu. Ta niewielka odległość między wami ściska głęboko w piersi.

Tsumugi spaceruje wąską, budzącą pewną nostalgię uliczką w miasteczku z portem rybackim. Jej długa spódnica faluje na wietrze. Skąpane w słońcu jej piersi w rozmiarze I-cup nabierają życia. Przez uliczkę wieje rześki wiatr niosący zapach morza, sprawiając, że jej włosy delikatnie się powiewają. Słodki, utrzymujący się zapach unosi się w powietrzu i delikatnie muska mnie.