30% OFF!

Spokojny poranek. Narumi jest w bieliźnie, owinięta futonem. Słyszysz jej „dzień dobry” dochodzące z boku poduszki. Jest jedyną osobą w twoim polu widzenia. Jej duży tyłek, wypukłość dolnej części brzucha, talia, którą chce się przytulać, a jednocześnie smukła sylwetka. Wszyscy padają jej urokowi.

Światło przenika przez szczeliny w parawanie shoji, padając na policzki Narumi. W zacienionej przestrzeni powoli zdejmuje szorty. Gładzi dłońmi swoje zmysłowe, dynamiczne pośladki. Gładzi je powoli, jakby potwierdzała twoją obecność.

Narumi jest owinięta czerwoną suknią nocną, emanując urzekającą, uwodzicielską aurą. Kiedy wydaje się, że jest się drażnionym, spod spódnicy nagle wyskakuje brzoskwiniowy tyłek owinięty czarnym pasem. Narumi porusza pośladkami, uwalniając jeszcze więcej uroku.

Gaj, w którym słychać śpiew ptaków. Narumi uśmiecha się promiennie w kwiecistym bikini. Jej dojrzałe, przypominające owoc pośladki wydzielają słodki zapach. Kiedy zaczynasz myśleć, że chcesz w nie wgryźć się zębami, ona całuje cię delikatnie i czule.

Narumi, która zazwyczaj zachowuje się z godnością i powściągliwością, stoi samotnie na wzgórzu, gdzie nie ma nikogo w pobliżu, poddając się rytmowi jak dziecko, opisując łuk. Brzeg jej spódnicy delikatnie się rozchodzi. Obraca się i jeszcze raz. W momencie, gdy swobodnie podnosi spódnicę i odsłania swoje zmysłowe pośladki, znów staje się dorosłą kobietą. Słodka obecność niesiona przez zachodzące słońce.

Narumi w oversize'owej koszulce bez rękawów i krótkich spodenkach. Kiedy wchodzi po schodach, jej pośladki od czasu do czasu wystają spod spodenek. Po drodze rozpinając zamek błyskawiczny, przyspiesza bicie serca. Dzień dopiero się zaczął...

Narumi stoi w cieniu skalistego klifu na plaży. Olśniewające odbicia na powierzchni oceanu sprawiają, że na chwilę odwracasz wzrok, a ona wymyka się przed tobą. Słuchając szumu fal, nie gonisz za nią — to błoga chwila, w której z daleka podziwiasz jej proporcje.

Na trawiastym terenie nad brzegiem morza Narumi bawi się w bikini, mając na ramionach narzucony sweter. Kiedy dochodzisz do brzegu, siadasz. Wygląda jak syrenka. Delikatne fale figlarnie obmywają jej brzoskwiniowe pośladki, a urok jej bioder i stóp wtapia się w lśniącą, błyszczącą powierzchnię morza.

Narumi urzeka powolnym tańcem na skalistej scenie z widokiem na morze. Jej kołyszące się biodra są zmysłowe i pełne emocji. Nie ma w niej cienia nieśmiałości. Skupia się na świecie przeznaczonym tylko dla was dwojga. Jesteś oczarowany, zagubiony w sennym transie.

O zmierzchu Narumi cicho rozbiera się przed ścianą starego, opuszczonego domu, z dala od ciekawskich spojrzeń. Następnie kieruje się w stronę brzegu. Jej skóra, ubrana w bikini, gdy patrzy na wieczorne niebo, skąpana jest w gradacji zmierzchu. Jakby żegnając dzień, Narumi bez końca wpatruje się w zachodzące słońce.

Narumi spogląda przez białe zasłony balkonu z promiennym uśmiechem. Nie zdradza, co zamierza. Owinięta w czystą białą bieliznę, wślizguje się do Twojego łóżka, od czasu do czasu pokazując swoje majtki typu T-back.

W przestronnym salonie zachodniej rezydencji Narumi nosi peniuar i bezczynnie spędza czas. Zakrywa piersi małymi dłońmi. Przy bliższym spojrzeniu widać, że nie ma na sobie stanika. Jej urzekający dekolt pochłania nawet światło wpadające przez okno. Jej piękna linia szyi przyciąga wzrok.

Narumi bierze prysznic w ubraniu. Koszulka przylega do jej przezroczystej skóry. Nie wykazuje żadnych oznak niechęci, kontynuując kąpiel, jakby jej to sprawiało przyjemność. Krople wody spływają po krągłościach jej brzoskwiniowych pośladków, kapie między nogami, a następnie powoli spływają po jej skórze.

Zapach czerwonego wina rozchodzi się w ciszy zachodniej rezydencji. Na sofie Maki rozpinając jeden po drugim guziki sukienki zapiętej pod samą szyję, odsłania ciemnozieloną bieliznę. Przybliża usta do kieliszka. Płonąca czerwień wina i uspokajająca zieleń stanika — na jej ciele rozbrzmiewa dialog uzupełniających się kolorów.

Siedzi po drugiej stronie stołu, twarzą zwróconą w stronę szachownicy. Czy coś knuje? Nagle rozrzuca figury szachowe na podłogę, wspina się na stół i zdejmuje bluzkę. Jej dojrzałe ciało pojawia się przed twoimi oczami, a figury szachowe nadal ślizgają się po jej białej skórze.

Risako stoi na werandzie w błyszczących, czerwonych mikro-szortach. Prezentuje zmysłowe, wyraźnie zarysowane krągłości od talii po biodra – prawdziwą sylwetkę w kształcie butelki Coca-Coli. Słychać śpiew cykad. „Dzisiaj nie spieszmy się” – mówi uroczo.

„Tanbi” odnosi się do ducha głębokiego oddania się samemu pięknu, dążenia do piękna z całkowitym poświęceniem. Tytuł *Tanbiroku* niesie ze sobą pragnienie, aby ta książka nie była czymś, co konsumuje się w jednej chwili, ale „albumem fotograficznym przeznaczonym do podziwiania”, w którym im częściej się go ogląda, tym więcej nowych odkryć się pojawia. Akcja książki rozgrywa się w rezydencji w stylu zachodnim w Honmoku w Jokohamie. Maki Shinkai ukazuje w niej urzekającą atmosferę w pięciu różnych przestrzeniach, prezentując swoją imponującą figurę w rozmiarze G oraz wyraźnie zaznaczoną talię, którą zawdzięcza codziennym treningom. Zestaw ubioru łączący obcisłą spódnicę z pasami do pończoch wydobywa „inną stronę jej osobowości”, podczas gdy w scenie rozbierania się, którą sama z przekonaniem poleca, mówiąc, że „wygląda pięknie”, jej zmysłowy dekolt dyskretnie, ale nieomylnie przyciąga wzrok widza. Jest to tom, w którym siła wyrazu charakterystyczna dla byłej idolki płynnie łączy się z atmosferą starej zachodniej rezydencji.

Ayano nosi okulary i czyta książkę w łóżku. W tej intelektualnej atmosferze jej jasnoróżowa bielizna emanuje zmysłowością. Za każdym razem, gdy leży na boku, jej pełne piersi nakładają się na siebie, jedna opadając na drugą. Czujesz, że chcesz zgłosić się na ochotnika do kierowania ruchem w tym ruchliwym dekolcie.

Risako stoi na werandzie w błyszczących czerwonych mikro szortach. Pokazuje zmysłowe, dobrze zarysowane krągłości od talii do bioder – prawdziwą linię butelki Coca-Coli. Słychać śpiew cykad. „Nie przejmujmy się dzisiaj” – mówi uroczo.

Na górskiej ścieżce wzdłuż strumienia, tylko we dwoje, sam na sam z Risako. Na opustoszałej drodze rozbrzmiewa jedynie śpiew owadów. Jest bardziej zrelaksowana niż zwykle, jakoś beztroska, delikatnie pochylając się w twoją stronę. Odległość – niemal dotykowa, a jednak nie do końca – powoli się zmniejsza. Jesteś zaskoczony, zdając sobie sprawę, że ma w sobie taką stronę.

Pojawia się wśród drzew cedrowych. Sukienka o kroju tuby, odsłaniająca jej biust i podkreślająca obojczyki, otacza ją aurą uwodzicielskiego uroku. Risako leży na przewróconym pniu, oddając się plamom słońca prześwitującym przez gałęzie. Znajdujesz się teraz na granicy między fantazją a rzeczywistością.